
Paradoksa mezin a bazara reklamê: Di demekê de ku piraniya kirînan li dikanan tên encamdan, çima hîn jî piraniya dahata reklamê ji înternetê tê?
Di demekê de ku piraniya kirînan hîn jî li dikanên fîzîkî tên encamdan, reklama nav dikanan beşekî gelekî kêm ji dahata reklama hûrfiroşan pêk tîne. Li gorî rapora dezgeha MarketScale, ku pişta xwe bi nirxandina Omdia ve girêdide, tenê nêzîkî 5% ji dahata reklama medyaya hûrfiroşiyê ji nav dikanên fîzîkî tê. Di heman demê de, di çaryeka duyem a sala 2026an de, tenê 17.1% ji firotina hûrfiroşiyê li Amerîkayê bi rêya înternetê hatiye encamdan. Ev herdû hejmar pirsiyareke girîng tînin ziman: Eger piraniya xelkê li dikanan dikirin, çima reklama nav dikanan hîn jî beşekî ewqas kêm ji dahata reklamê pêk tîne? Mînak, kiriyarek biçe supermerkêtê ji bo kirîna şampoyê. Li ber refê çendîn brandan dibîne û her li wir biryar dide ka kîjanê bikire. Eger li wî cihî reklameke guncaw bibîne, eger heye bandorê li ser hilbijartina wî bike. Ji ber vê yekê dikanên fîzîkî dikarin bibin derfeteke girîng ji bo pisporên kirrûbirrê, çimkî reklam li wî cihî digihîje kiriyar ku ji biryara kirînê nêzîk e. Lê astengeke girîng heye: Çawa bizanin reklama nav dikanê bi rastî bûye sedema zêdebûna firotinê? Ji ber vê yekê waneya vê nûçeyê ji bo pisporên kirrûbirrê ev e: «Reklam ne tenê divê li wî cihî be ku xelk lê temaşe dikin; belkî divê li wî cihî jî amade be ku xelk biryara kirînê lê didin.»













